Christmas? Really?

Odliczałam dni od pocżatku grudnia. Całe piętnaście dni szkolnych. Codziennie skreślałam w kalendarzu kolejną datę i uśmiechałam się posępnie, bo nawet te 4 dni wydawały się wiecznością. Czekałam na ten dzisiejszy dzień, na to jak pożegnam się ze wszystkimi i odjadę busem w stronę domu. Myślałam, że będę taka szczęśliwa jak zakończą się te katusze w szkole i będziemy wolni. Było inaczej.

  Minęłam boks klasy Id i nagle jedna z dziewczyn krzyknęłam do mnie "Pa! Wesołych Świąt,Weronka". Uśmiechnęłam się i wykrzyknęłam pożegnanie oraz najlepsze życzenia. Wtedy coś jakby ścisnęło moje serce, odkręciłam się i przez chwilę patrzyłam na pustoszejące boksy. Tyle czekania, to głupie odliczanie tych dni przepełnionych polskim, biologią, historią... aż tyle dało mi dobrego. Już tęskniłam za wszystkimi. Nawet za tymi dziwakami, którzy próbowali mnie swatać. Szkoła jest moim drugim domem, a koledzy i przyjaciele - drugą rodziną. Wolne naprawdę mi się przyda, w końcu będę miała czas na gitarę, na moje rysunki i na porządne rozpoczęcie prowadzenia bloga, ale tak szczerze to chyba poszłabym na jeszcze na jedną historię i znosiła krzyki historyka, i jego przeszywający wzrok, po to by jeszcze przez chwile zobaczyć znajome twarze. 

  A, jeszcze jedno. Myślałam, że będę czuć tą świąteczną atmosferę, zapach pierników i ogólnie zadowolenie ze zbliżających się dni, a w powietrzu unosi się swąd przypalonych pierników, a całą świąteczną atmosferę szlag trafił.

Zostaje ciepły koc i kubek kakao. Zimowa depresjo witaj :)
Ale Wam życzę Wesołych Świąt.
Weronika